وبايستى بدستورى كه گفته شد عمل نمايد . بلكه اگر وقت نماز وسعت هم داشته باشد احتياط مستحب آنست كه نماز را نشكند وبدستورى كه گفته شد عمل نمايد . ( مسأله 1210 ) اگر يكى از شكهائى كه نماز احتياط براي آنها واجب است در نماز پيش آيد ، چنانچه انسان نماز را تمام كند ، احتياط مستحب آنست كه نماز احتياط را بخواند ، وبدون خواندن نماز احتياط ، نماز را از سر نگيرد ، واگر پيش از انجام كارى كه نماز را باطل مىكند نماز را از سر بگيرد ، نماز دومش هم بنابر احتياط باطل است ، ولى اگر بعد از انجام كارى كه نماز را باطل مىكند ، مشغول نماز شود ، نماز دومش صحيح است . ( مسأله 1211 ) : وقتي يكى از شكهاى باطل براي انسان پيش آيد ، وبداند كه اگر به حالت بعدى منتقل شود براي أو يقين يا گمان پيدا مىشود ، در صورتي كه شك باطل أو در دو ركعت أول نماز باشد ، جائز نيست با حالت شك نماز را ادامه دهد ، مثلا اگر در حال ايستادن شك كند كه يك ركعت خوانده يا بيشتر وبداند كه اگر به ركوع رود به يك طرف يقين يا گمان پيدا مىكند جائز نيست با اين حال ركوع كند ، واما در بقيه شكهاى باطل ظاهرا مىتواند نماز را ادامه دهد تا يقين يا گمان براي أو پيدا شود . ( مسأله 1212 ) : اگر أول گمانش به يك طرف بيشتر باشد ، بعد دو طرف در نظر أو مساوى شود ، بايد بدستور شك عمل نمايد . واگر أول دو طرف در نظر أو مساوى باشد وبه طرفي كه وظيفة أو است بنا بگذارد ، بعد گمانش به طرف ديگر برود ، بايد همان طرف را بگيرد ونماز را تمام كند . ( مسأله 1213 ) : كسى كه نمىداند گمانش به يك طرف بيشتر است ، يا هر دو طرف در نظر أو مساوى است ، بايد بدستور شك عمل كند . ( مسأله 1214 ) : اگر بعد از نماز بداند كه در بين نماز حال ترديدى